<?xml version="1.0" encoding="UTF-8" ?>
<feed xmlns="http://www.w3.org/2005/Atom">
    <link href="https://shop.glimtrex.ge/blogi/?sAtom=1" rel="self" type="application/atom+xml" />
    <author>
        <name>გლიმტრექსი</name>
    </author>
    <title>Blog / Atom Feed</title>
    <id>https://shop.glimtrex.ge/blogi/?sRss=1</id>
    <updated>2026-04-17T07:21:25+04:00</updated>
    
        <entry>
            <title type="text">დანის და მაკრატლის მლესავები ხელოვნებაში</title>
            <id>https://shop.glimtrex.ge/danis-da-makratlis-mlesavebi-khelovnebashi</id>
            <link href="https://shop.glimtrex.ge/danis-da-makratlis-mlesavebi-khelovnebashi"/>
            <summary type="html">
                <![CDATA[
                
                                            ვინ იყვნენ და რატომ იქცნენ დანებისა და მაკრატლების მლესავები საინტერესო მოტივად ხელოვანთათვის
                                        ]]>
            </summary>
            <content type="html">
                <![CDATA[
                 მოხეტიალე ხელოსნები, როგორც მათ ხშირად უწოდებდნენ, ჩვეულებრივი მოვლენა იყო იმ დროს, როცა ავტოტრანსპორტი მიუწვდომელი იყო მოსახლეობის დიდი ნაწილისთვის. სწორედ ქუჩაში ან სულაც სახლის წინ შემოგეგებებოდა მეშუშე ან დანისა და მაკრატლის მლესავი. მოხეტიალე ხელოსნები მხარზე გადებული სალესი დაზგით&amp;nbsp;სახლიდან სახლამდე ფეხით დადიოდნენ და ყველას გასაგონად გაჰყვიროდნენ, რომ დანებსა და მაკრატლებს ლესავდნენ. ზოგიერთს პატარა სახელოსნოები ჰქონდა მოწყობილი და იქ ელოდა დამკვეთებს.&amp;nbsp;&amp;nbsp; 
 
 
 
     
 
 
 &amp;nbsp;სტატიის სპონსორია შტარკე - პრემიუმ ხაზის ზუმფარები გერმანიიდან&amp;nbsp; 
 
 
 
 &amp;nbsp; 
 ზუსტად როდის გაჩნდნენ მლესავები, თავიანთი იარაღებითა თუ მერე უკვე - ჩარხა-დაზგებით, უცნობია. ალბათ, უხსოვარ დროს, როცა ლესავდნენ ცულებს, შუბებს, ისრებს და ა.შ. უკვე ანტიკური ხანიდან კი ცნობილია, როგორც ხელობა, რომლის წარმომადგენლები ძირითადად მოხეტიალე ცხოვრებით ცხოვრობდნენ. 
 სალესად იყენებდნენ ქვების მყარ სახეობებს, პირველ რიგში, ქვიშაქვას. ზუმფარებად ძირითადად ასევე გამოიყენებოდა სილიციუმიანი ფიქლები, იასპის სხვადასხვა სახეობა. როცა მოიფიქრეს, რომ პროცესის დაჩქარება შეიძლებოდა და სალესი ქვის ტრიალი, მერე უკვე სატრიალებლად ბორბალს და ფეხის მექანიზმებს იყენენდნენ. 
 გასაოცარია, მაგრამ მლესავებისა და სალესი ჩარხების მთელი ეპოქაა ასახული ნახატებში, რომლებსაც საუკუნეების განმავლობაში ქმნიდნენ ყველასთვის ცნობილი თუ ნაკლებად ცნობილი მხატვრები. ეს ნაშრომები უძველესი ხელობისა და ხელოსნების ნამდვილ ვიზუალურ ისტორიას წერენ. როგორც ჩანს, მხატვრებისთვის ერთგვარ მუზად იქცეოდნენ ეს მშრომელი, დინჯი ადამიანები და მათი ცეცხლოვანი სამუშაო პროცესი - მბრუნავი სალესი ქვა და დანებისა და მაკრატლების პირებისგან გაფრქვეული ნაპერწკლები. 
 ფერწერული ტილოები და ქანდაკებები, რომლებზეც ასახული არიან მლესავები თავიანთი დაზგებით, ძალიან ძველი დროიდან არსებობს. სწორედ ამ მხატვრულ ნიმუშებზე დაკვირვებით შეგვიძლია აღვადგინოთ ეპოქის სურათი და მივყვეთ ამ ძველი ხელობის განვითარებას. 
 ძველად სალესი ქვები ძალიან დიდი ზომის იყო, ლამის ადამიანისხელა.&amp;nbsp; მაგალითად, XVII საუკუნის ჰოლანდიელი მხატვრის ჰერარდ ტერბორხის 1650 წლის&amp;nbsp; ნახატზე „მლესავის ოჯახი“ ჩანს უღარიბესი ეზო, რომლის შუაში ზის მლესავი და იქვე უდგას დამკვეთი, რომლისთვისაც დანას ლესავს, სავარაუდოდ - ყასაბი.&amp;nbsp;  
 ამავე საუკუნის ასევე ჰოლანდიელი მხატვრის იაკობ დუკის მიერ 1655 წელს შექმნილი ტილო „ქუჩის სცენა დანების მლესავითა და ელეგანტური წყვილით“ დაწვრილებით ასახავს მლესავსა და მის დაზგას, რომელიც ურიკაზე აქვს დამაგრებული: სატერფული, ქვა, ქილა წყლით, ბორბლის დასასველებლად, ფეტრის რგოლი დანის პირებისთვის. 
   
 ადრიან ვან ოსტადემ კი 1674 წელს დახატა ტილო „სეირნობა ქალაქის ქუჩაში“ და ნახატის ერთ-ერთი მთავარი დეტალი სალესი ქვაა, თუმცა ის უკვე არც ისეთი დიდია, როგორიც ტერბორხთან. როგორც ჩანს, ლესვა და მლესავები უკვე ქალაქის ცხოვრების ჩვეულ, ყოფით ელემენტად იყო ქცეული. 
   
 1708 წელს იოჰან ჰენრიხ კელერმა შექმნა „მლესავი“ სპილოს ძვლისგან, ოქროსგან, ვერცხლისგან, ბრილიანტებისა და სხვა ძვირფასი ქვებისგან. სალესი დაზგა (უკვე არა ერთი ბორბალი, არამედ ექვსი ბორბლის ნაკრები) დამაგრებულია ურიკაზე და ბორბლები ფეხის სატერფულით მოდის მოქმედებაში. 
   
 1877 წელს გერმანელმა მხატვარმა ადოლფ ებერლემ შექმნა ტილო „სტუმრობა ბაბუასთან“ - დინამიკურ კომპოზიციაში სალესი მოწყობილობა ისეთ ჩვეულ ნივთად არის ჩასმული, როგორიც შეიძლება იყოს სკამი ან მაგიდა. 
   
 საინტერესოა, რომ მლესავით დიდებული იტალიელი მხატვარი და მოქანდაკე მიქელანჯელოც (1475-1564) ყოფილა შთაგონებული. რამდენიმე წლის წინ დიდი ხნის წინ იტალიელმა არქეოლოგმა ფლავია ზისამ აღმოაჩინა ქვიშაქვის ქანდაკება, რომელიც სავარაუდოდ სწორედ მიქელანჯელოს ნახელავია. ქანდაკება 111 სანტიმეტრი სიმაღლისაა და გახლავთ ასლი მარმარილოს ცნობილი ქანდაკებისა Arrotino („დანების მლესავი“), რომელიც ფლორენციაში, უფიცის გალერეაშია გამოფენილი. მიქელანჯელომ „დანების მლესავის“ ასლი დაამზადა მაშინ, როცა პიზაში მუშაობდა და თანაც, ხელოვნების ექსპერტების თქმით, ეს არ არის მხოლოდ ასლი, ეს არის დამოუკიდებელი ქმნილება. 
   
 თავად „აროტინო“, ქანდაკება აპოლონის მსახური სკვითი მონისა, რომელმაც სატირა მარსიას გააძრო ტყავი და დანას ლესავს, დაკარგული ელინისტური ორიგინალის რომაული ასლია და უფიცაშია გამოფენილი. ქანდაკება მეთექვსმეტე საუკუნის დასაწყისში აღმოაჩინეს არქეოლოგიური გათხრების დროს. 
   
 არანაკლებ იყო აღტაცებული მლესავებით კიდევ ერთი გენიალური მხატვარი ფრანცისკო გოია (1746-1828). მისი ტილო „მლესავი“ სავარაუდოდ, მადრიდშია შექმნილი მხატვრის სახლისთვის. 1812 წელს ტილო ჯერ კიდევ მხატვრის კუთვნილებაში იყო, შემდეგ კი თავადვე მიჰყიდა ავსტრიელ პრინცს ალოის ვენცელ კაუნიცს. 
 &amp;nbsp;  
 როდესაც დიდ მხატვრებსა და შედევრებზე ვსაუბრობთ, აუცილებლად უნდა აღვნიშნოთ დიდი პოლონელი მხატვრის, წარმოშობით პოლონელ, უკრაინაში დაბადებული და რუსული სამხატვრო სკოლის დიდებული წარმომადგენლის, კაზიმირ მალევიჩის (1879-1935) ცნობილი ტილო, 1912 წელს შექმნილი „მლესავი (ციმციმის პრინციპი) - კუბოფუტურისტული შედევრი. კომპოზიციის საფუძველი არის ბორბალი, რომლის ვიზუალურად „დატრიალება“ სურდა ალბათ მხატვარს. ხელოვნებათმცოდნეები ნახატში ხედავენ იტალიური ფუტურიზმის მნიშვნელოვან გავლენას, ფუტურისტული ენერგია დეტალების ციმციმში რეალიზდება, ხოლო კუბისტური სტრუქტურულობა - ერთგვაროვან ელემენტებში, რომლებიც&amp;nbsp; შეიძლება ნებისმიერი კონსტრუქციის შემადგენელი ნაწილები იყვნენ, რომელიც ამ ეტაპზე რეალურ მოვლენას ასახავს, თუმცა ამავდროულად შეიძლება უსაგნოდაც იქცეს. „მლესავი“ მალევიჩის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან კუბოფუტურისტულ ტილოდ და რუსული კუბოფუტურიზმის კლასიკურ ნამუშევრად მიიჩნევა. 
 &amp;nbsp;  
 კიდევ გადავავლოთ თვალი რამდენიმე მხატვრის ძალიან საინტერესო და სანახაობრივ ნამუშევარს ამ თემაზე: 
 ჰოლანდიელი მხატვარი დევიდ დენირს უმცროსი (1610-1690) – „დანების მლესავი“. 
 &amp;nbsp;  
 შვეიცარიელი მხატვრის ჯოვანი ჯაკომეტის (1868-1933) ტილო „მლესავი“. 
 &amp;nbsp;  
 ფრანგი მხატვარი ჟან ბატისტ დისკარტი (1855-1940) – „მლესავი“. 
  &amp;nbsp; 
 შოტლანდიელი მხატვრის რობერტ მაკგრეგორის (1847-1922) 1878 წლის ნამუშევარი „მლესავი“. 
   
 ფრანგი მხატვარი პოლ გროლერონი (1848-1901) – „დანების მლესავი“. 
 &amp;nbsp;  
 ფრანგი მხატვარი ჟან ფრანსუა რაფაელი (1850-1924) – „დანების მლესავი გრენობლიდან“. 
 &amp;nbsp;  
 პოლონელი მხატვრის ჰუგო ბუხვალდის (1836-1919) ნამუშევარი „დანების მლესავი“. 
  &amp;nbsp; 
 რუსი მხატვარი ალექსანდრ მოროზოვი (1835-1904) – „დანების მლესავი“. 
 &amp;nbsp;  
 ...მას მერე, რაც ცივილიზაცია განვითარდა, დადგა ტექნოლოგიური ეპოქა,&amp;nbsp; გამოჩნდა ელექტროძრავა და მას მოჰყვა ელექტროსალესებიც, მლესავები, თავიანთი სალესი დაზგებით თანდათან არასაჭირონი გახდნენ. შემდგომი წლების მხატვრების თუ მოქანდაკეების ნამუშევრებშიც უკვე ვეღარ ვხვდებით ამ ხელობის წარმომადგენლებს, რომლებიც უწინ ასე შთააგონებდნენ ხელოვანებს. რასაკვირველია, დღესაც ემსახურება ამ ხელობას თითო ოროლა ადამიანი, უკვე მოტოროლერზე ან მოტოციკლზე შემოდგმული დაზგით - პორტატიული ბენზინის ძრავით, და კვლავ დადიან კლიენტიდან კლიენტამდე, თუმცა დანებისა და მაკრატლების მლესავების დიდი ეპოქა, რომელმაც მისდაუნებურად გამომსახველობით ხელოვნებასაც ასე დაატყო ხელი, ნელ-ნელა დასრულდა. 
 ინფორმაციების მოძიების პროცესში საინტერესო მასალას გადავაწყდით ქართველ დანის მლესავზე. 
    
 &amp;nbsp; 
 
 
 
     
 
 
  გაეცანით შტარკე-ს აბრაზიულ მასალებს ჩვენს გვერდზე&amp;nbsp;  
 
 
 
                ]]>
            </content>

                            <updated>2022-03-29T00:30:00+04:00</updated>
                    </entry>

    
    
        <entry>
            <title type="text">მისი ბრწყინვალება მუხა</title>
            <id>https://shop.glimtrex.ge/misi-brtsqinvaleba-mukha</id>
            <link href="https://shop.glimtrex.ge/misi-brtsqinvaleba-mukha"/>
            <summary type="html">
                <![CDATA[
                
                                            მუხა ყველასგან მიღებული, აღიარებული და დაფასებული ხეა. საინტერესოა რას ემყარება მისი ასეთი პოპულარობა?
                                        ]]>
            </summary>
            <content type="html">
                <![CDATA[
                  მუხა  თავისი ბუნებით უნიკალური მცენარეა. ყველასგან მიღებული, აღიარებული და დაფასებული. საინტერესოა რას ემყარება მისი ასეთი პოპულარობა? 
 მუხა (Quercus) – წიფლისებრთა ოჯახის მცენარეთა გვარის წარმომადგენელია. გამოირჩევა სიმაღლით, სქელტანიანობით და არაჩვეულებრივი სილუეტით. მისი ასაკი 1000 წელზე მეტიც შეიძლება იყოს. 
 მსოფლიოში მისი 450–ზე მეტი, ხოლო საქართველოში &amp;nbsp;შვიდი სახეობაა გავრცელებული. ქართული მუხის ჯიშებია ჰართვისის, ჭალის, იმერული, პონტოური, ქართული, მაღალმთის, ანუ აღმოსავლური და ჭოროხის მუხა. 
 უძველეს საქართველოში მუხა, ვაზთან ერთად, საკულტო მცენარეს წარმოადგენდა და&amp;nbsp; „სიცოცხლის ხეს“ განასახიერებდა. ის მერქნის სიმტკიცის გამო ძლიერების, სიბრძნის, შეუდრეკლობის და უკვდავების სიმბოლო იყო. შემთხვევითი არ არის, რომ გელათის მონასტერში არსებულ დავით აღმაშენებლის ფრესკაზე სწორედ&amp;nbsp; მუხის რკოა გამოსახული მეფის სამოსზე. 
   
  მუხა ქართველებისთვის ერის და ქვეყნის სიმბოლოდაც აღიქმებოდა , ამის დასტურად შეიძლება მოვიყვანოთ სიმღერა „მუმლი მუხასა“. 
 ეს მცენარე რამოდენიმეჯერ მოიხსენიება ბიბლიაშიც, 99 წლის აბრაამს ყოვლადწმინდა სამება მამრეს მუხასთან გაშლილ კარავში გამოეცხადა და შვილი აღუთქვა. ეს მუხა დასავლეთ იორდანიაში, ქალაქ ჰებრონში, რუსული წმინდა სამების ეკლესიის ეზოში დღესაც დგას. ჟამთა სვლას დაღი დაუსვამს, რკინის კორსეტისა და ყავარჯნების გარეშე თავს ვერ იმაგრებს, მაგრამ ძველი სიამაყე ისევ შერჩენია. 
   
 მუხას დიდი ადგილი უჭირავს ასევე დასავლურ მითოლოგიაში. ის ზევსის საკულტო ხე იყო. მუხის ტოტებისგან დაწნული გვირგვინი კი რომაელ მმართველთა ერთ–ერთი განმასხვავებელი ნიშანი გახლდათ. რომაელები და ბერძნები მუხის ტოტით ამკობდნენ ყველაზე გაბედულ, მამაც და ძლიერ ადამიანებს. მუხის ფოთოლი &amp;nbsp;დღემდე გამოიყენება სამხედრო ემბლემატიკაში. 
 რუმინეთის სარაგბო გუნდს  მუხის ფოთლები  ჰქვია და ლოგოც ამის გათვალისწინებით აქვთ შექმნილი. რუმინეთის ნაკრები ბოლო დროს ძლიერებით არ ბრწყინავს და რუმინელი მორაგბეები ხშირად ფოთოლივით თრთიან ბორჯღალოსნების პირისპირ, თუმცა ეს ფაქტი მუხას, როგორც ძლიერების სიმბოლოს სრულიად არ აკნინებს. 
   
 მუხას ბევრი დადებითი თვისება გააჩნია. 
 ამბობენ, რომ მუხის რკო ადამიანის თავდაპირველი საკვები ყოფილა და პირველი პურიც ადამიანს სწორედ რკოსგან დაუმზადებია, ხოლო მოგვიანებით, როცა ადამიანმა მარცვლეულის გამოყენება დაიწყო, მას თურმე ფქვილსაც უმატებდა. 
  მუხის ქერქი  ოდითგანვე იყო აღიარებული &amp;nbsp;ხალხურ მედიცინაში, რადგან მას უამრავი სამკურნალო თვისება გააჩნია. 
  მუხის მერქნის გული , თავისებური უნიკალური ქიმიური შემადგენლობის გამო, შეუცვლელია ღვინის, კონიაკის და ვისკის წარმოებაში. მუხის კასრებში დაძველებული სპირტი დროთა განმავლობაში განსაკუთრებულ გემოს, ხარისხს და უნიკალურ თვისებებს იძენს. 
 გარდა ამისა, მუხას ოდითგანვე მნიშვნელოვანი ფუნქცია ჰქონდა ადამიანების ყოფაშიც&amp;nbsp; (მშენებლობა, დურგლობა, ავეჯის წარმოება და სხვა). ის იძლევა ძვირფას,&amp;nbsp; ლპობაგამძლე, უმაღლესი&amp;nbsp; ხარისხის სამშენებლო მასალას. ვენეცია თავის დროზე წყალში ჩადებულ მუხის მორებზეა აშენებული. მუხა დღესაც მყარ საყრდენს წარმოადგენენ ვენეციური პალაცოებისთვის. 
 მუხა ჩვენშიც ოდითგანვე გამოიყენებოდა მშენებლობაში. ჩვენი წინაპრები ხის სახლებს მუხისგანაც აშენებდნენ. ჯერ კიდევ შემორჩენილია ქართულ სოფლებში მუხისგან ნაშენი ხის სახლები. დღეს მასიური მუხისგან სახლებს აღარავინ გებს მუხის პოპულაციის შემცირების და მასალის ფასის გამო, მაგრამ მუხას ძალიან ხშირად იყენებენ იატაკის საფარად, მასიური ფიცრული მუხის,   კლასიკური პარკეტი  ს, ან   სამშრიანი პარკეტი ს  ფორმით. 
  მუხა პარკეტში განაგრძობს სიცოცხლეს  
   
 &amp;nbsp; მუხის პარკეტის დადებით მხარეები ს შესახებ შეგიძლიათ წაიკითხოთ რუბრიკაში &quot;  მუხის პარკეტი  &quot; 
 მუხის შესახებ ქართულ ლიტერატურაში შეგიძლიათ წაიკითხოთ ჩვენი ბლოგი   მუხა ქართულ ლიტერატურაში.   
 თუ მუხის დარგვას გადაწყვეტთ, უნდა გაითვალისწინოთ შემდეგი: მუხა სითბოსა და სინათლის მოყვარული მცენარეა. პირველ წლებში ძალიან ნელა იზრდება, 10 წლის მუხა სიმაღლით მხოლოდ 1 მ-მდეა. მუხის ნერგი ჩრდილს ვერ ეგუება, ზრდა-განვითარებისთვის მზის სხივი და სივრცე სჭირდება. ისეთი ადგილი უნდა შეარჩიოთ 15 მეტრის რადიუსში სხვა მაღალტანიანი მცენარეები არ ხარობდნენ ან რამე შენობამ არ მოაქციოს ჩრდილში.&amp;nbsp; 
 მადლობა რომ გვსტუმრობთ.. 
 &quot;მამლი მუხასა&quot; ფოლკლორული ანსამბლი მესხეთი 
    
                ]]>
            </content>

                            <updated>2020-09-11T00:15:00+04:00</updated>
                    </entry>

    
    
        <entry>
            <title type="text">მუხა ქართულ ლიტერატურაში</title>
            <id>https://shop.glimtrex.ge/mukha-kartul-literaturashi</id>
            <link href="https://shop.glimtrex.ge/mukha-kartul-literaturashi"/>
            <summary type="html">
                <![CDATA[
                
                                            მცირე წიაღსვლა თემაში თუ როგორ არის მუხა წარმოჩენილი ქართულ ლიტერატურაში
                                        ]]>
            </summary>
            <content type="html">
                <![CDATA[
                 პაწაწინა რკომ ხეზე თავი ვეღარ შეიმაგრა, ადგილიდან მოსწყდა და მიწაზე დავარდა. ციყვმა ის უმალ მიწაში დამალა, თუმცა შეჭმა დაავიწყდა. 
   
 რკო გაღვივდა, მიწიდან მალულად ამოყო თავი. წლების შემდეგ კი ის დიდებულ მუხად იქცა, რომელიც ტყეში განსაკუთრებულად იწონებდა თავს, ადამაინები კი საუკუნეების განმავლობაში ეთაყვანებოდნენ. 
 მუხა, რომელიც ხშირად მოიხსენიება ისტორიულ წყაროებში, მითებში, ლიტერატურულ ნაწარმოებებში, თურმე ათ საუკუნეზე მეტს ცოცხლობს. 
   
  მუხა სიძლიერის, სიმტკიცის, სიცოცხლის სიმბოლოა . ალბათ სწრედ ამიტომ გახდა ის არაერთი ლექსის თუ მოთხრობის მთავარი გმირი. თუმცა, გვინდა&amp;nbsp; უფრო შორიდან დავიწყოთ და ჯერ იმ ლეგენდებზე და თქმულებებზე მოგითხროთ, რომელიც უძველეს საქართველოში არსებობდა მუხის შესახებ. 
 
 
 
   
 
 
 &amp;nbsp;თემის სპონსორია  გლიმტრექსი  - პარკეტის ლაქი და ზეთი მყარი ცვილით გერმანიიდან 
 
 
 
 &amp;nbsp; 
  ლეგენდები და თქმულებები მუხის შესახებ  
 ჩვენ ხელთ არსებული უძველესი წერილობითი თუ ზეპირი წყაროებით ირკვევა, რომ წარმართულ საქართველოში დიდი ადგილი ეკავა საკრალურ ხეს და მასთან დაკავშირებულ რწმენას, წარმოდგენებს. ხის, ამ შემთხვევაში კი მუხის თაყვანისცემაზე მიგვანიშნებენ საქართველოში არსებული სხვადასხვა რაიონის, დასახლების სახელწოდებებიც, მაგალითად  მუხნარი, მუხათწყარო, რკონი,&amp;nbsp; კოჯორი ანუ რკო-ჯვარი, ჭყონდიდი . (ჭყონი მეგრულად მუხას ნიშნავს, ჭყონიერი - ძლიერს). საქართველოში არსებულ წმიდა ხეთა შორის ყველაზე მეტად სწორედ მუხის თაყვანისცემა იყო გავრცელებული. 
 მუხის ხის კულტზე მეტყველებს წყალტუბოში არსებული ერთი წეს-ჩვეულება, რომლის თანახმადაც, 15 აგვისტოს მოსახლეობა მიდიოდა&amp;nbsp; მუხის ხესთან, სხვადასხვა შესაწირავი მოჰქონდათ და იმართებოდა ლხინი. 
 მუხის ხეს ეთაყვანებოდნენ&amp;nbsp; სოფელ მატანის, იგივე მარალისის მცხოვრებნიც. სოფლის შუაში მდგარა ერთი ძირი მუხის ხე, რომელზეც სოფლის მოსახლეობა&amp;nbsp; სხვადასხვა ფერისა და ზომის ნაჭრებს კიდებდა. ცოტა მოგვიანებით, ამავე სოფლის მცხოვრებლებს მუხის ირგვლივ გალავანი აუშენებიათ და კურატებიც კი უკვლიათ მის პატივსაცემად. 
  არსებობს ერთი საინტერესო თქმულება , რომლის მიხედვითაც, მე-16 საუკუნეში, ფშავში, ლაშარის სალოცავში,&amp;nbsp;&amp;nbsp; ხატის კარზე ამოსულა&amp;nbsp; ,,ბერ-მუხა&quot;, რომელიც ფშაველთა ლაშქარს მფარველობდა. ამის გამო ზურაბ არაგვის ერისთავი ვერ სძლევდა ფშავლებს და ვერ იმორჩილებდა მათ. ზურაბს სცოდნია, რომ სანამ ლაშარის ბერ-მუხას არ მოჭრიდა, მთიელებს ვერ დაამარცხებდა. მას ბევრჯერ უცდია მუხის მოჭრა, მაგრამ საწადელისთვის ვერ მიუღწევია. მუხას მოჭრის დროს რამდენ ნაფოტსაც ააგდებინებდნენ, იმდენი ისევ ზედ ეკვროდა, მაგრამ ზურაბს მოღალატე ფშავლის დახმარებით მუხა მაინც მოუჭრია. მისთვის კატის სისხლი წაუსვამთ, რის გამოც მუხის მფარველი ანგელოზი ზეცაში გაფრენილა და მუხას უძლეველობაც დაუკარგავს, რაც&amp;nbsp; ფშაველთა დამარცხების მიზეზი გამხდარა. 
   
  მუხა ფოლკლორში  
 ზურაბ არაგვის ერისთავის მიერ საკულტო მუხის მოჭრის ამსახველი ცნობა ფოლკლორმაც შემოგვინახა: 
 &amp;nbsp; 
 
 
 
 
 „ბებერსა ლაშარის ჯვარსა 
 &amp;nbsp;ხმელ გორზედ ედგა ბერ-მუხა, 
 &amp;nbsp;წვერს ება შიბი ოქროსი, 
 &amp;nbsp;ზეცას წავიდეს კიბითა, 
 &amp;nbsp;სულმა ერისთვისშვილმა 
 &amp;nbsp;ამოაბრუნა ძირითა. . . 
 &amp;nbsp;მინამდე იმის ძე არის, 
 &amp;nbsp;ის ამოაგდებს ჭირითა!“. 
 
 
 
 
 &amp;nbsp; 
 მუხის თაყვანისცემის კვალი გვხვდება ხალხურ სიმღერაში -  „მუმლი მუხასა“ , რომლის რამდენიმე განსხვავებული ვარიანტი არსებობს. ზოგიერთი მკვლევარის აზრით, „მუმლი მუხასა“ უძველესი წარმართული სიმღერაა. ვახტანგ კოტეტიშვილის აზრით კი, ესაა მუხის თაყვანისცემის ამსახველი ჰიმნი, რომელიც ეძღვნებოდა მოსავლიანობას და ნაყოფიერებას. სიმღერის კახურ ვარიანტში, რომელიც კოტეტიშვილს ჩაუწერია, აღწერილია მხოლოდ მუმლისა და მუხის „ორთაბრძოლა“, მუმლი გარს ეხვევა მუხას, ვნებს, მაგრამ მუხა მაინც არ ნებდება, არ ხმება... 
 &amp;nbsp; 
 
 
 
 
 „მუმლი მუხასაო გარს ეხვეოდაო, 
 მუხა დამძიმდაო, წყალში ჩავარდაო, 
 წყალი შეგუბდაო, ნაპირს გადვიდაო, 
 მუმლი შეწუხდაო, მალე დაიხრჩვაო, 
 მუმლი დაიხრჩვაო, მუხა გადარჩაო“. 
 
 
 
 
 &amp;nbsp; 
 ადვილად წარმოსადგენია, მუმლი საქართველოს მტრებად&amp;nbsp; მოიაზრებოდეს, მუხა კი საქართველოდ, რომელსაც საუკუნეების განმავლობაში, ბევრი მცდელობის მიუხედავად მტერმა ვერაფერი დააკლო. ჩვენც ვფიქრობთ, მუხის, როგორც ძლიერი ხის შედარება საქართველოსთან&amp;nbsp; უსაფუძვლო არ უნდა იყოს. 
 
 
 
   
 
 
  თუ ლიტერატურა გიყვარს-&amp;nbsp;&amp;nbsp;  გლიმტრექსი  &amp;nbsp;- პარკეტის ლაქი და ზეთი მყარი ცვილით გერმანიიდან  
 
 
 
  მუხა ლიტერატურაში  
 მუხის სიდიადე და სიწმინდე, რა თქმა უნდა, არც დიდებულ ქართველ ავტორებს გამორჩებოდათ. ამიტომ ჩვენი გამოჩენილი პოეტებისა და მწერლების შემოქმედებაშიც შეიძლება მოვიძიოთ მუხისადმი მიძღვნილი სტრიქონები. 
 შესანიშნავი ლექსი მიუძღვნა დიდმა გალაკტიონ ტაბიძემ ამ საოცარ ხეს, სადაც მის სიდიადეს და მარტოსულობას გაუსვა ხაზი. 
 &amp;nbsp; 
 
 
 
 
 „მუხა პირველი იგრძნობს ალიონს 
 და პირველ სალამს განთიადისას, 
 ამაყად გასცქერს მთას კავკასიონს, 
 მეფურ დუმილით დაჰყურებს მიწას. 
 &amp;nbsp; 
 მუხა პირველი მეხს ეგებება, 
 შეუშფოთებელ და მძლავრ რტოებით, 
 შეუშფოთებლად და მძლავრად კვდება, 
 ველზე მდგომარე განმარტოებით“. 
 
 
 
 
 &amp;nbsp; 
 როგორც ჩანს, გალაკტიონი გულგრილი არ იყო ამ დიდებული ხის მიმართ, რადგან მის შემოქმედებაში ეს ერთადერთი ლექსი არ არის, რომელიც მუხას ეძღვნება. მის კალამს უკუთვნის ლექსი „მუხები“, სადაც მუხა არა მარტო სიძლიერის, არამედ ბედნიერი მომავლის სიმბოლოცაა. 
 &amp;nbsp; 
 
 
 
 
 „ვაზები გახმა, აღარ მოაქვს ნაყოფი ხეხილს, 
 გადაუვლია აქაც ქარტეხილს. 
 მაგრამ შეხედე: ძველისძველი დგანან მუხები, 
 რაც ბერდებიან, ემატებათ თითქო სიახლე. 
 მომავლისათვის სიახლე აქვთ ხელშეუხები - 
 ახალ ქართათვის აგებული მძლავრი სასახლე“. 
 
 
 
 
 &amp;nbsp; 
 არ შეიძლება არ ვახსენოთ გოდერძი ჩოხელი, რომელმაც მკითხველს თავი არაერთი ნაწარმოებით დაამახსოვრა. ეს ნაწარმოებები ადამიანში მუდამ სევდიან, მაგრამ სასიამოვნო განწყობას აღძრავს. ასეთია „ნამეხარი მუხა“, რომლის შესახებაც მწერალს ფილმიც კი გადაუღია. 
 &amp;nbsp; 
 
 
 
 
 „ცას უყვარს მიწა!.. 
 ცას ქორწილი აქვს!.. 
 შავი ქორწილი... 
 მოდის, მოდის... მძიმედ, მძიმედ მოიწევს მიწისაკენ და... 
 გავარდა მეხი! 
 რაღაც არაამქვეყნიურმა ჟრუანტელმა დაუარა მთელ ხეობას. 
 შავი კვამლი ავარდა მუხის გულიდან. მერე იმ კვამლში ცეცხლის ყვითელი ენა ამოიწია და საკუთარმა ცეცხლმა შეტრუსა მუხის ფოთლები. 
 დამწვრის სუნი შეერია დამძიმებულ ჰაერს. ირგვლივ ყველაფერი იყო მქისე, შავად მოღუშული. მარტო მუხის ტოტებიდან გამოჩნდა ცეცხლისფერი ენა, რომელიც შიგნით, ხის გულმკერდში ლახვარივით გრიალებდა და გამოსავალს ეძებდა. 
 იწვოდა მუხა. 
 ცას უყვარდა დედამიწა და ქვემოთ ჩამოსული, მდუღარე ცრემლებით ტიროდა. 
 წვიმდა. მუხას თანდათან ედებოდა ცეცხლი და იწვოდა. 
 მერე თანდათან იმძლავრა წვიმამ და რა ტირილით გული იჯერა, შემსუბუქებულმა ცამ ისევ ნება-ნება აიწია ზემოთ, ამაღლდა-ამაღლდა და თავის ადგილას დაჯდა. პირდაბანილ ცაზე მზემ გამოიხედა და ჩასასვლელად გამზადებულმა გაიღიმა. 
 თანდათან გაწვრილდა მუხის გულიდან ამონადენი კვამლი. გაწვრილდა, გაწვრილდა და გაწყდა. 
 გაწივდა... 
 შავად გამოიხედა გულმკერდგამომწვარმა ხემ. 
 ერთი შავი მაყარი კიდევ მიემატა გუდამაყრის ხეობას. 
 მთელი ზამთარი აკრთობდა შორეული ზეცის სიმარტოვიდან მოსულ თეთრ თოვლს მუხის სიშავე. 
 ხანდახან მონადირეებისაგან დამფრთხალი კურდღელი შეაფარებდა ხოლმე გამომწვარ მუხაში თავს და ფეთქავდა, შეშინებული და განაბული. 
 მუხას მართალია ეძინა, მაგრამ საზარელ ხილვებში იყო წასული. სტკიოდა გამომწვარი ტანი. გრძნობდა, რომ რაღაცა ფეთქავდა მის შიგნით და გული ეგონა. რას მოიფიქრებდა, რომ კურდღელი იყო. მერე ის ფეთქვაც თანდათან სუსტდებოდა და იკარგებოდა. დამშვიდებული კურდღელი, ხტუნვა-ხტუნვით ჩარბოდა სოფლისაკენ. ყურები ზურგზე ჰქონდა გადაკიდებული. 
 მთელი ზამთარი ასე იყო. მერე თანდათან გაიღვიძა მიწამ. გაიღვიძეს ხეებმაც. ქალწულებივით მოქნეულ ტოტებზე დასკდნენ კვირტები. ჭრელი ჯუბა მოქსოვა გაზაფხულმა. 
 მუხის ფესვებში ჯერ ენძელამ ამოიხედა და ისე მოეწონა ცის ტაბლაზე გაჩახჩახებული მზე, თვითონაც ყვითლად გაიცინა. 
 მერე ლურჯთვალა იებმა მიმოაბნიეს მიდამო. ისინიც რიდით შეჰყურებდნენ მათ თავზე წამოყუდებულ მუხას და ლურჯი მხრებით კანკალებდნენ. 
 - თქვენ ნუ გეშინიათ, პატარებო, ცა თქვენ არაფერს გერჩით. გაიშალენით, გაიშალენით... რისი გეშინიათ, თქვე პატარებო, თქვენა!“. 
 ალბათ ყველაზე დიდი იმედის მომცემია სიტყვები, რომლითაც გოდერძი ჩოხელი მოთხრობას ამთავრებს. ამ დროს ხვდები, რომ სიცოცხლე, თავისუფლება, სიყვარული ყველაზე დიდი საჩუქარია, რაც ადამიანს ხვდა წილად. 
 „ამ ქვეყანაზე მოუსვლელობაა უბედურება, თორემ, რაკიღა მოხვედით, ნუღარაფრისა გეშინიათ. ისეთს რას წაგართმევთ გამჩენი, რაც თვითონ არ მოუცია... ამ საწუთროს, თუნდ ერთი წუთით, თუნდ ერთი წამით მაინც ეყოფა საგზლად თქვენი სუნთქვა. თქვენ ღირსნი ხართ თავისუფლების... 
 ჩამოსძახოდა ლურჯთვალა იებს ნამეხარი მუხა. 
 გუდამაყრის ხეობაში გაზაფხული იდგა“. 
 
 
 
 
 &amp;nbsp; 
 რასაკვირველია, უნდა ვახსენოთ  რევაზ&amp;nbsp;  ინანიშვილის&amp;nbsp;  მოთხრობა   „  მუხა  “,  სადაც ავტორმა დაგვანახა, თუ როგორც ცუდად და დაუნდობლად ვექცევით ხშირად ადამიანები გარე სამყაროს, ერთმანეთს. მოთხრობის შესავალში ვხედავთ ტყის პირას მგდომ დაღლილ, დაკოჟრილ, ბებერ მუხას, რომლის წარმოდგენის დროს ჩვენი რომელიმე მოხუცი ახლობელი, ბებია, ბაბუა გვახსენდება. ნაწარმოებით კიდევ ერთხელ დაგვაფიქრებს ავტორი, რამდენად გულისხმიერები ვართ ჩვენი მოხუცების მიმართ. რას ვაკეთებთ გულით, სიყვარულით და რას მოვალეობის მოხდის მიზნით. 
 &amp;nbsp; 
 
 
 
 
 &amp;nbsp; 
 „ეს მუხა ტყის პირას დგას, – ბებერი, ჯმუხი, ტანდაკოჟრილი, ფოთლებშეთხელებული. აღარც ჩრდილს იფენს, აღარც რკოს ისხამს. იშვიათად თუ ეწვევა ვინმე, – ადამიანი, ცხოველი თუ ფრინველი. საუკუნეებით დაღილს, გაწამებულს ხანდახან ქორი თუ მოებმება ხმელ კენწეროზე, ისიც უძრავი, მრისხანედ მიშტერებული ველისკენ: ხანდახან კოდალა თუ მოინახულებს; სწრაფად, უგულოდ შემოუფრენს ირგვლივ, თითქოს ვალდებულების მოსახდელად ორიოდეჯერ დაჰკრავს ნისკარტს, – კივკივო! – ანუგეშებს და გაფრინდება სხვა ხეებისკენ. ციყვებმაც კი მიატოვეს და წავიდნენ“. 
 &amp;nbsp; 
 
 
 
 
 &amp;nbsp;  
 სამწუხაროდ, ხშირად საკუთარი კეთილდღეობისავის ადამიანები ერთმანეთს წირავენ და არც ფიქრდებიან იმაზე, თუ რამხელა ტკივილს აყენებენ ერთმანეთს.&amp;nbsp; რევაზ&amp;nbsp;  ინანიშვილი &amp;nbsp;საოცარი სიტყვებით მიგვანიშენებს ადამიანის ამ მანკიერ ქცევაზე. 
 &amp;nbsp; 
 
 
 
 
 &amp;nbsp; 
 „ამ რამდენიმე წლის წინათ მუხის მეზობლად, ლამაზი თელის ძირში, მონადირეებმა შეისვენეს. დაანთეს ცეცხლი, გაშალეს სუფრა, დაიწყეს პურობა და სმა. ცოტა რომ შეზარხოშდნენ, აყაყანდნენ: არა მე გჯობივართ სროლაში, არა მეო. ერთი მონადირე წამოდგა და თქვა: – აი, ბურთი და აი, მოედანი! – მუხის დიდ კოჟრზე ასანთის კოლოფი დასვა, – ვესროლოთო. ზოგი ფეხმორთხმული ისროდა, ზოგი – წაწოლილი. სიცილით გაშვებული ტყვიები წივილით ესობოდნენ მუხას, სიმწრის ნაფლეთები გულხეთქებით ცვიოდა აქეთ-იქით. მონადირეები რომ წავიდნენ, ქარი ამოვარდა, მუხის სველი ჭრილობა მიწით ამოივსო“. 
 &amp;nbsp; 
 
 
 
 
 &amp;nbsp; 
 ყველაზე გასაოცარია, თუ როგორ მთავრდება ნაწარმოები, თუ როგორ მოიქცა ასაკში შესული მონადირე, რომელიც შვილიშვილთან ერთად მივიდა მუხის ხესთან. 
 &amp;nbsp; 
 
 
 
 
 „გამოხდა ხანი, – თვეები, წლები. და, აი, წლეულს, გაზაფხულზე, ის მონადირე, ასანთის კოლოფი რომ დასვა მუხაზე, უკვე ჭარმაგი, პატარა შვილიშვილთან ხელჩაკიდებული, ისევ მოხვდა ამ ადგილებში. 
 მუხის ნაჭრილობევში მთელი ბღუჯა ია ამოსულიყო და ჟრიამულით ყვაოდა. 
 მონადირის შვილიშვილმა, ლამაზმა, ყურებსიფრიფაა გოგონამ, აღტაცებულმა ჩაიმუხლა, მუხას ხელები მოხვია და მიეხუტა. 
 მონადირემ უყურა, უყურა, მერე ქუდი მოიხადა და თავდახრილი გაჩერდა“. 
 
 
 
 
 &amp;nbsp; 
 შეუძლებელია, არ ვახსენოთ რამდენიმე საოცარი ლექსი ქართული ლიტერატურიდან: 
 &amp;nbsp; 
  ნოდარ დუმბაძე:  
     
 
 
 
 
 “იმ უღრან ტყეში გამვლელი თუ ხარ 
 და ყურს თუ უგდებ ხეთა კაეშანს, 
 ნახავ დიდ მუხას, ასწლოვან მუხას, 
 ტახის ნაეშვარს. 
 იმ უღრან ტყეში გამვლელი თუ ხარ, 
 ნახავ, ტოტები რა ძირს დაეშვა, 
 უყურებ მუხას, 
 უყურებ, სწუხხარ... 
 უყურებ დიდხანს, ვით ცხოვრებას 
 შენსას ნაეშვარს. 
 იმ უღრან ტყეში გამვლელი თუ ხარ 
 და თუ ოცნების აფრა დაგეხა, 
 თავს შეადარებ ნაეშვარ მუხას, 
 მუხას, 
 ნამეხარს”. 
 
 
 
 
 &amp;nbsp; 
 საოცარია ასევე  მურმან ლებანიძ  ის  ,,შავ კორტოხზე შავი მუხა......&quot; 
   
  &amp;nbsp; 
 
 
 
 „ცად ღრუბელმა დაიქუხა, 
 ეს- აპრილი ბრძანდება... 
 შავ კორტოხზე შავი მუხა 
 დგას და ნელა მწვანდება. 
 ღრუბლის ფთილა რომ არ ჩანდა 
 დამზე ენთო ზღაპრულად, 
 დაჰკრა წვიმამ, ურიცხვ სიმად 
 წამოვიდა შხაპუნა 
 ცამ ღრუბელი ჩაიმუხა- 
 ჰქუხს წვიმა და მძლავრდება, 
 შავ კორტოხზე შავი მუხა 
 დგა და ნელა მწვანდება. 
 ირგვლივ შავი ხნულებია 
 და სივრცეა ტრიალი, 
 ხნულებს წვიმა სწყურებია 
 გაჰქუხს წვიმა მატყუარა 
 და ფარ-ხმალი დაყარა 
 მზემ სამზეოს მოაღწია- 
 ნახნავი და ნათესი 
 ყველაფერი მოაქცია 
 თავის ოქროს ბადეში. 
 ცისკიდურზე ჩაიმუხლა, 
 თავის ტახტზე ბრძანდება... 
 შავ კორტოხზე შავი მუხა 
 დგას და ნელა მწვანდება“. 
 
 
 
 
 &amp;nbsp; 
 ძირძველ მუხას ადრებს პოეტი  ნანა&amp;nbsp;  მეფარიშვილი  მრავალ ჭირგამოვლილ საქართველოს, რომელიც ყოველთვის ღირსეულად ხვდებოდა მტერს და ფარ-ხმალს არასოდეს ყრიდა. 
 &amp;nbsp; 
 
 
 
 
 „არ შემიტოკდე, არ წამექცე ძირძველო მუხავ, 
 შენს თითო ფესვზე თითო პაპის ძვალი ჰკიდია, 
 ავის მკადრებელთ საკადრისი პასუხი უთხარ, 
 ცდილობენ მაგრამ შენ ვერასდროს ვერ გაგყიდიან. 
 &amp;nbsp; 
 იფეთქე კვლავაც ამოყარე ფოთლები უხვად, 
 აგვიშრიალდი, დავეჩვიეთ შენგან გმირობას, 
 თუ სადმე გტკივა, მე მოგირჩენ ბებერო მუხავ, 
 ჩემს ცოდვილ სხეულს დავაფარებ გახსნილ ჭრილობას“. 
 
 
 
 
 &amp;nbsp; 
 ალბათ დაუსრულებლად შეიძლება გავაგრძელოთ, ქართულ ლიტერატურაში ვერ ამოვწურავთ ლექსს, ჩანახატს თუ მოთხრობას, სადაც მუხის შესახებ ისმის ქება-დიდება.&amp;nbsp; 
 &amp;nbsp;  
 მადლობა, რომ გვსტუმრობთ და გიყვართ ლამაზი სიტყვა. დაგვიტოვეთ კომენტარი, მოგვწერეთ რომელი ნაწარმოები მოგწონთ ყველაზე მეტად. თავადაც ხომ არ დაგიწერიათ ლამაზი რამ მუხაზე?&amp;nbsp; 
 წაიკითხეთ სხვა სტატიები ჩვენს  ბლოგში  თუ მოისურვებთ. და ერთად დავიცვათ ის, რაც ფეხქვეშ ითელება... 
   
 წარმატებებს გისურვებთ   გლიმტრექს საქართველო   
     
 &amp;nbsp; 
                ]]>
            </content>

                            <updated>2020-09-11T00:15:00+04:00</updated>
                    </entry>

    
    
        <entry>
            <title type="text">რაზე დავაგოთ სამშრიანი პარკეტი?</title>
            <id>https://shop.glimtrex.ge/raze-davagot-samshriani-parketi</id>
            <link href="https://shop.glimtrex.ge/raze-davagot-samshriani-parketi"/>
            <summary type="html">
                <![CDATA[
                
                                            მაქსიმუმ მაშინ, როცა სამშრიანი პარკეტი შევიძინეთ უნდა დავინტერესდეთ...
                                        ]]>
            </summary>
            <content type="html">
                <![CDATA[
                 მაქსიმუმ მაშინ, როცა სამშრიანი პარკეტი შევიძინეთ და სახლში დავილაგეთ უნდა დავინტერესდეთ მისი დაგების განსხვავებული შესაძლებლობებით. ამ სტატიაში ვისაუბრებთ მათ შესახებ. 
 სამშრიანი პარკეტის დაგება შესაძლებელია ორი მეთოდით. 1. წებოს გარეშე მშრალად და 2. წებოს გამოყენებით. განვიხილოთ ორივე მეთოდის პლიუს&amp;nbsp; +&amp;nbsp; მინუსები  -  
 რას ნიშნავს მშრალი დაგება? 
  მშრალი დაგება  ნიშნავს, რომ პარკეტი ლამინატის მსგავსად ჩამკეტი სისტემის დახმარებით ერთიმეორეზეა გადაბმული. ანუ პარკეტის ელემენტებს აქვთ მჭიდრო ბმა ერთმანეთთან, მაგრამ არ აქვთ ფიქსაცია საფუძველთან. ამის გამო დაგების შემდეგ პარკეტი ასე ვთქვათ ზედაპირზე დევს „ტივტივებს“. ამის გამო გერმანიაში დაგების ასეთ სახეობას schwimmende Verlegung უწოდებენ, რაც ქართულად მცურავ დაგებად ითარგმნება. 
  მშრალი დაგების პლიუსები  
  +  პარკეტი მშრალად შეიძლება მაშინაც დავაგოთ როცა საფუძველი იდეალური არ არის. დასაშვებია სწიაშკას ჰქონდეს მცირე ბზარები. 
  + &amp;nbsp;შესაძლებელია სამშრიანი პარკეტის მცურავად დაგება ძველ საფარებზე, როგორიცაა მაგალითად მეტლახი, ან ძველი პარკეტი ასევე ხის იატაკი. უნდა გავითვალისწინოთ, რომ აუცილებელია ზედაპირი იყოს სწორი და მყარი. 
  +  დაგების სიმარტივე და დაბალი ხარჯი კიდევ ერთი მიზეზია მშრალად დასაგებად. დაგება შესაძლებელია საკუთარი ძალებითაც, რაც მნიშვნელოვნად იაფია. ქეჩა რომელიც უნდა დაეფინოს პარკეტის ქვეშ ბევრად ნაკლები ღირს ვიდრე სამშრიანი პარკეტის წებო 
  +  პარკეტი დაგებისთანავე დატვირთვადია 
  +  შესაძლებელია პარკეტის დემონტაჟი და სხვაგან დაგება. 
  მშრალი დაგების მინუსები  
  -  თუ სამშრიან პარკეტს დიდ კვადრატულობაზე მშრალად ვაგებთ შესაძლებელია სიარულის დროს პარკეტს ჰქონდეს მსუბუქი ვიბრაცია და ხმა. ამის მიზეზია ის მცირე ჰაერის ფენა რომელიც პარკეტსა და ქეჩას შორის რჩება.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; 
  -  გათბობაზე მშრალი დაგების შემთხვევაში მეტი დრო და ენერგიაა საჭირო პარკეტის გასათბობად. 
  -  ციკლოვკა რთულდება, რადგან პარკეტი ვიბრირებს 
  -  ბუნებრივ გაფართოება შეკუმშვის პროცესში პარკეტზე არ მოქმედებს შემკავებელი ძალა, რამელიც შეერთების ადგილებში ღარების გაჩენას უშლის ხელს. 
  წებოზე დაგების უპირატესობები  
  +  იატაკი მეტად გამძლეა, მისი ექსპლოატაციის ვადა იზრდება 
  +  აკუსტიკა სიარულის დროს ბევრად გაუმჯობესებულია. 
  +  თბოგამტარობა გაუმჯობესებულია 
  +  გაფართოება-შეკუმშვა მინიმუმამდე დადის 
  +  დაზიანებული პარკეტის ამოჭრა და ჩანაცვლება შესაძლებელია 
  +  ციკლოვკა შესაძლებელია 
  წებოზე დაგების ნაკლოვანებები  
  -  გაზრდილი ხარჯი (წებო + ხელოსნის მომსახურება უფრო მეტი ღირს ვიდრე მშრალი დაგების შემთხვევაში) 
  - &amp;nbsp;თუ სტიაშკა ვერ აკმაყოფილებს მოთხოვნილებებს უნდა დაიგოს ფანერა და შემდეგ ფანერაზე დაწებდეს სამშრიანი პარკეტი. 
  -  წებოზე დაგებას მეტი დრო სჭირდება. 
  -  დაგების შემდეგ უნდა დაველოდოთ სანამ წებო გაშრება. 
  -  გამოცდილი ხელოსნის დახმარება აუცილებელია. 
 &amp;nbsp; 
  სამშრიან პარკეტზე, პარკეტის დაგებაზე და ზოგადი კონსულტაციისთვის შეგიძლიათ დაგვიკავშირდეთ 599 695964  
                ]]>
            </content>

                            <updated>2020-08-11T00:45:00+04:00</updated>
                    </entry>

    
    
        <entry>
            <title type="text">პარკეტის ლაქი და წარმატება </title>
            <id>https://shop.glimtrex.ge/parketis-laki-da-tsarmateba</id>
            <link href="https://shop.glimtrex.ge/parketis-laki-da-tsarmateba"/>
            <summary type="html">
                <![CDATA[
                
                                            ლამაზ იატაკთან ერთად ყოველდღიურობა განსხვავებული ხდება. უყურებ იატაკს და ...
                                        ]]>
            </summary>
            <content type="html">
                <![CDATA[
                  როცა&amp;nbsp; პარკეტი ლამაზი და მოვლილია  ჩვენი ყოველდღიურობა განსხვავებული ხდება. უყურებ იატაკს და შენდაუნებურად ამაღლებულ განწყობაზე დგები. კარგი განწყობა განაპირობებს სხვა მიდგომას საქმისადმი, სხვა ქცევას კონკრეტულ ცხოვრებისეულ სიტუაციებში, რაც თავის მხრივ  გარდაისახება წარმატებაში.  
  რატომ არ&amp;nbsp;  უნდა წავუსვათ იატაკს იაფი პარკეტის ლაქი?  
 იატაკის განახლება ყველგან მსოფლიოში ძვირი სიამოვნებაა და მნიშვნელოვან ხარჯებთან არის დაკავშირებული. უდავოა იაფი ლაქის შეძენით შესაძლებელია მოკლევადიან პერსპექტივაში დავზოგოთ თანხა და ვიყოთ ბედნიერი, თუმცა ეს ბედნიერება დიდხანს არ გასტანს. 
 დაბალბიუჯეტიანი ლაქი როგორც წესი უხარისხო კომპონენტებით მზადდება, ნაკლებად მდგრადია და შესაძლებელია სულ ცოტა ხანში, ფეხსაცმლის, მზის სხივების და საწმენდი წყლის ზემოქმედებით დაკარგოს დამცავი ფუნქცია. ლაქი გარე პირობების ზემოქმედებით დროთა განმავლობაში გახდება მყიფე და ნელ-ნელა, ნაბიჯ-ნაბიჯ აიფცქვნება იატაკიდან. იმ ადგილებში კი, სადაც ხშირად ვმოძრაობთ, გაჩნდება ნაცვეთი შარა-ბილიკები. 
 ამის შემდეგ ჩვენი ახალი იატაკი ვიზუალურად მიმზიდველი აღარ არის. პლიუს, აფცქვნილი ლაქის ნაწილაკები გარდაიქმნება მტვრის ნაწილაკებად, რომლებიც ჰაერში ცირკულირებს და ფილტვებში ხვდება. იატაკი მტვრიანია, გვიწევს დღენიადაგ წმენდა და მაინც არ გვაქვს სისუფთავის შეგრძნება. 
 ამ „სიკეთეებთან“ ერთად ლაქი ვერ იცავს ხეს წყლისგან. წყალი ეხება ხეს. შედეგად ხე შავდება. წყალი წმენდის პროცესში აღწევს პარკეტის ქვეშ წებომდე და შედის რეაქციაში. პარკეტი მოირყევა, ჯერ იწყებს ჭრიალს, უარეს ვარიანტში საერთოდ ამოვარდება. &amp;nbsp; 
  და რატომ ფუჭდება პარკეტი?  
 პასუხი ხელის გულზეა. რადგან პარკეტის მეპატრონემ თავის დროზე მცირედი თანხა დაზოგა და იაფფასიანი პარკეტის ლაქი შეიძინა. 
  რომელი ლაქი ჯობია იატაკისთვის?  
  როგორ პარკეტის ლაქს გვთავაზობს გლიმტრექსი?  
 თუ გადაწვეტილება ლაქის სასარგებლოდ გაქვთ მიღებული, გლიმტრექსი გთავაზობთ უმაღლესი ხარისხის გერმანულ ლაქს Glimtrex Signum წყლის, აკრილის და პოლიურეთანის ბაზაზე. ეს კომბინაცია თანამედროვე ლაქებში საუკეთესო ფორმულად ითვლება.&amp;nbsp; 
   
 ჩვენი ლაქი სიგნუმი 100%ით მზადდება გერმანიაში ხარისხიანი კომპონენტების გამოყენებით და განეკუთვნება პრემიუმ ლაქების ხაზს. მოკლედ განვიხილოთ გლიმტრექსის ლაქი. &amp;nbsp; 
 
 
  ფერი  
 
 
 ლაქი უფერულია, თუმცა ხეს მინიმალურად მაინც უცვლის ფერს. ფერის შეცვლის ინტენსივობა დამოკიდებულია ხეს ჯიშზე. ნათელი ჯიშის ხე მაგალითად, ფიჭვი-ნაძვი ლაქთან ურთიერთობით ტონალობაში უმნიშვნელოდ იცვლება თაფლისფერისკენ, ხოლო მუქი ჟიშები, მაგალითად მუხა მეტი ინტენსივობით. 
 თუ გსურთ თქვენმა პარკეტმა არ შეიცვალოს ფერი, უნდა გამოიყენოთ სპეციალური ფორმულის ლაქი ნატივუსი. 
 
 
  იატაკის შემზადება ლაქისთვის  
 
 
 იატაკის შესამზადებლად საუკეთესო ვარიანტია პროფესიონალმა ხელოსანმა გააკეთოს  ციკლოვკა . თუ თავად გსურთ იატაკის შემზადება მნიშვნელოვანია გაითვალისწინოთ შემდეგი: 
 ლაქის დატანამდე იატაკი უნდა იყოს სუფთა სხვა ლაქის ნარჩენებისგან, იყოს მშრალი, არ ქონდეს ცხიმები და არ ედოს მტვერი. სიჩქარე მიზანშეწონილი არ არის, უნდა დავრწმუნდეთ რომ იატაკი ბოლომდე მზად არის ლაქის დასატანად. 
 
 
 &amp;nbsp; შრობა  
 
 
 გლიმტერქსის ლაქის შრობა სწრაფად მიმდინარეობს. საათნახევარში შეიძლება შემდეგი ფენა დავიტანოთ. პირველი ფენის დატანის შემდეგ ხდება იატაკის პოლირება, რათა იდეალური ზედაპირი მივიღოთ. მძიმე ავეჯის დადება შესაძლებელია 2-3 დღის შემდეგ.&amp;nbsp; 
 
 
 &amp;nbsp; ფენების რაოდენობა  
 
 
 გლიმტრექსის პარკეტის ლაქი უნდა წაესვას სამ ფენად. მაშინაც კი, თუ ორი ფენის წასმის შემდეგ ეფექტი გვაკმაყოფილებს, აუცილებელია მესამე ფენის დატანა. მეოთხე ფენა აუცილებელი არ არის, თუმცა ტექნიკურად შესაძლებელია მეოთხე ფენაც დავიტანოთ. 
 
 
 &amp;nbsp; ხარჯი  
 
 
 ლაქის ხარჯი დამოკიდებულია ციკლოვკის ხარისხზე. თუ ციკლოვკა გერმანული დანადგარებით კეთდება ერთი 5 ლიტრიანი ქილა საკმარისია 25 კვადრატზე. თუ რუსულ ციკლოვკას ვაკეთებთ 5 ლიტრიანი ქილა ყოფნის 20 კვადრატს. 
 
 
 &amp;nbsp; ბზინვარების გრადაცია  
 
 
 გლიმტრექსის ლაქი წარმოდგენილია 2 ბზინვარების გრადაციით მქრქალი - სახალხო ენაზე მატოვი და აბრეშუმოვან-მქრქალი, სხვანაირად პოლუმატოვი. რომელ ვარიანტს ირჩევთ თქვენს გემოვნებაზე დამოკიდებული. 
  ერთკომპონენტიანი თუ ორკომპონენტიანი ლაქი?  
 გლიმტრექსი მომხმარებელს სთავაზობს 2 ტექნოლოგიის ლაქს. ერთკომპონენტიან, ანუ უკვე წასასმელად გამზადებულს, რომელსაც აქტივატორი არ სჭირდება და ასევე ორკომპონენტიან ვარიანტს აქტივატორით. ორკომპონენტიანი ლაქი გამოიყენება იმ შემთხვევაში, თუ იატაკზე მოარულთა რაოდენობა საკმაოდ დიდია, იგულისხმება კომერციული დატვირთვები, მაღაზიები, რესტორნები, მუზეუმები და ასე შემდეგ. ორკომპონენტიანი ლაქი საშუალოდ 20-25% ით მეტი ღირს, ვიდრე ერთკომპონენტიანი. 
     
 სტანდარტული საოჯახო დატვირთვებისთვის ერთკომპონენტიანი ლაქი სრულიად საკმარისია, თუმცა ისიც უნდა გავითვალისწინოთ, რომ პატარა ბინაში, სადაც ბევრი ოჯახის წევრი და სტუმარი მოძრაობს იატაკის საფარზე დატვირთვა მაღალია. 
 
 
  შეიძლება თუ არა იატაკს წავუსვათ ორივე ლაქის კომბინაცია?  
 
 
 დიახ, ხარჯის შემცირების მიზნის გავრცელებული პრაქტიკაა, რომ პარკეტს ჯერ ერთკომპონენტიანი ლაქით ამუშავებენ, ხოლო შემდეგ ბოლო ერთ ან ორ ფენას ორკომპონენტიანით. ასევე შეიძლება პირველ ფენად გლიმტრექსის გრუნტის წასმა და შემდეგ ორ ფენად ორკომპონენტიანი ლაქის. &amp;nbsp; 
 
 
  შეიძლება თუ არა გახსნილი ლაქის გამოყენება?  
 
 
 ერთკომპონენტიანი ლაქის შემთხვევაში გახსნილი ქილის გამოყენება გარკვეული პერიოდის განმავლობაში უპრობლემოდ შესაძლებელია. ორკომპონენტიანი მალე უნდა გავიხმაროთ, რადგან აქტივირებული მეორე კომპონენტი აჩქარებს შრობას და ლაქი მალე ქვავდება. &amp;nbsp; 
  უკვე წავუსვი გლიმტრექსი, სჭირდება თუ არა ლაქს დამატებითი მოვლა?  
 როგორს წესი გლიმტრექსით დალაქული იატაკისთვის საკმარისია კარგად გაწურული ტილოთი მოწმენდა. თუმცა იმისთვის რომ პარკეტის ლაქი უფრო დიდხანს გვემსახუროს რეკომენდირებულია მისი დროგამოშვებით მოვლა. ამისათვის გვაქვს სპეციალური&amp;nbsp;  ლაქის საწმენდი და მოვლის საშუალება&amp;nbsp; &amp;nbsp;Floor Care. მოვლის საშუალება პარალელურად ასრულებს წმენდის ფუნქციას და დამატებით იცავს ლაქის ფენას. მისი გამოიყენება შეიძლება ასევე ლამინატზე. 
  შეიძლება თუ არა ლამინატზე გამოვიყენოთ გლიმტრექსის ლაქი?  
 გლიმტრექსის ლაქების წასმა მხოლოდ ხეზეა შესაძლებელი. ლამინატისთვის გვაქვს  ლაქის საწმენდი და მოვლის საშუალება&amp;nbsp;  
 &amp;nbsp; 
 თუ იატაკის ციკლოვკას აპირებთ წაიკითხეთ ეს სტატია  ციკლოვკა  ან დაგვირეკეთ 599695964 
 თუ ზეთსა და ლაქს შორის გსურთ გააკეთოთ არჩევანი გაეცანით სტატიას   ზეთი თუ ლაქი .  
  მადლობა, თუ ამ სიტყვებს კითხულობთ. წარმატებას გისურვებთ.  
  ერთად დავიცვათ ის, რაც ფეხქვეშ ითელება,  
                ]]>
            </content>

                            <updated>2020-08-03T01:15:00+04:00</updated>
                    </entry>

    
    
        <entry>
            <title type="text">პარკეტი აბაზანაში - მითი თუ რეალობა?</title>
            <id>https://shop.glimtrex.ge/parketi-abazanashi-miti-tu-realoba</id>
            <link href="https://shop.glimtrex.ge/parketi-abazanashi-miti-tu-realoba"/>
            <summary type="html">
                <![CDATA[
                
                                            ფიქრობ რომ ხე და წყალი შეუთავსებლები არიან და ხის იატაკი აბაზანაში უტოპიაა? ეს სტატია შენთვის არის.
                                        ]]>
            </summary>
            <content type="html">
                <![CDATA[
                 ფიქრობთ რომ ხე და წყალი ბუნებრივად მტრები არიან? 
 მართებულად ფიქრობთ, მაგრამ რამდენად? 
 ჩვენ ვაკავშირებთ ამ ორ მშვენიერ მასალას სამზარეულოში.&amp;nbsp;მაგალითისთვის ჩვენი საჭრელი დაფები ხისგან არის დამზადებული და გამოყენების შემდეგ მათი წყლით გარეცხვას არ ვერიდებით. 
 ძვირადღირებული ტაფის ყიდვისას კონსულტანტი გვირჩევს არ დავაზიანოთ ზედაპირი მეტალის კოვზებით. ჩვენც მივყვებით რეკომენდაციას და ცხელსა თუ ცივ კერძებს ხის კოვზებით ვურევთ. ამ კოვზებს შემდეგ წყალში ვრეცხავთ. 
 ხარშვა დუღილის თანმდევად სამზარეულოში ორთქლი წარმოიშვება, მაგრამ იქვე მდგარი მაგიდა ან სხვა ხის ავეჯი ამით არ ფუჭდება. 
 ბოლო დროს ტრენდული ხის სამზარეულო დაფების,  ე.წ სტალიჩნიცების ზედაპირიც სველი ტილოთი იწმინდება . 
 &amp;nbsp;  
 როგორც ირკვევა ხის გამოყენებას სამზარეულოში და მის წყალთან კონტაქტს პრაქტიკაში ხშირად მივმართავთ და ჩვენი მოქმედების სისწორეს სულაც არ ვაყენებთ ეჭვის ქვეშ. 
 მაგრამ  როგორ ვიქცევით ბაზანის შემთხვევაში ? ორმაგ სტანდარტებთან ხომ არ გვაქვს საქმე? როცა საქმე ეხება იატაკის მოწყობას აბაზანისთვის დიდი ფიქრისა და განსჯის გარეშე, თვალის ერთ დახამხამებაში კაფელ-მეტლახს ვანიჭებთ უპირატესობას. „ხეს არაფერი ესაქმება ისეთ ნესტიან ადგილას, როგორც აბაზანაა“ - ეს არის ფართოდ გავრცელებული აზრი. 
 თუმცა... 
 ბოლო დროს იზრდება არაშაბლონურად მოაზროვნე ინდივიდებში სურვილი, საყოველთაო აზრის მიუხედავად, საკუთარ აბაზანაში არა კაფელ მეტლახის, არამედ ხის იატაკის და ხის კედლის პანელების გამოყენებით შექმნან ის ოაზისი,&amp;nbsp; რომელიც ემოციური განტვირთვისა და ფიზიკური რეგენერაციის წყაროდ იქცევა&amp;nbsp; 
  ირკვევა, რომ  პარკეტი  ან ხის ფიცრული იატაკი აბაზანაში არც ისე უტოპიური იდეეა, როგორც ბევრს წარმოუდგენია.&amp;nbsp;ცვლილება იწყება აზროვნებაში.&amp;nbsp;  
 იმისთვის რომ შეიტანოთ ბუნება თქვენს აბაზანაში, ბოლომდე ისიმოვნოთ ამ ნაბიჯით და არასოდეს ინანოთ უნდა გაითვალისწინოთ შემდეგი რჩევები: 
 
 სწორად შეარჩიეთ ხის მასალა. ყველა ჯიშის ხის მასალისგან აბაზანაში იატაკად არ გამოგვადგება. შერჩეულმა ხის მასალამ ტენი ჭარბი რაოდენობით არ უნდა შეისრუტოს და არ დაიჟღინთოს. იდეალური ხის ჯიშები აბაზანისთვის არის მუხა და კაკალი, ასევე კარგი თვისებები აქვს ბამბუკს. 
 იატაკი პროფესიონალმა უნდა დააგოს. ძალიან მნიშვნელოვანია ღარებში წყალი არ იღვრებოდეს. ამისთვის ღარები&amp;nbsp; ელასტიური, წყალგაუმტარი შპალკებით უნდა შეივსოს.. 
 ასევე მნიშვნელოვანია  პარკეტი  ან ხის იატაკის დაწებება და არა მშრალი დაგება. იდეალური ვარიანტია, როცა თავიდანვე, იატაკი ისე დაგეგმარდეს, რომ მაქსიმალურად ნაკლები წყალი ხვდებოდეს იატაკზე და თუ მოხვდა გუბეებად არ ჩერდებოდეს . 
 დაგების შემდეგ იატაკი უნდა დამუშავდეს სპეციალური  ზეთებით . &amp;nbsp; 
 უნდა გავითვალისწინოთ რომ საშხაპე კაბინაში, ხე მაინც პერსონა ნონ გრატად რჩება. 
 
 &amp;nbsp; 
   
  ხუთი მიზეზი იმისთვის, რატომ უნდა დავაგოთ აბაზანაში ხის იატაკი  
 
 აბაზანაში ხის იატაკს გამორჩეული ხიბლი აქვს.  ხე თბილ და ბუნებრივ ატმოსფეროს ქმნის , რაც კაფელ-მეტლახს დაგვეთანხმეთ არ შეუძლია. &amp;nbsp; 
 ხეს თავის სტრუქტურის და ფერის ზემოქმედებით აქვს რელაქსაციის ეფექტი და გვაახლოვებს ბუნებასთან.  ადამიანი თავს ხეების გარემოცვაში გრძნობს ჯანსაღად  და ბედნიერების კოეფიციენტი უფრო მაღალია. 
  შიშველი ფეხისგულებით სიარული  ხის იატაკზე ბევრად უფრო კომფორტულია, ვიდრე ცივ მეთლახზე. 
 ხეს აქვს  ანტიბაქტერიული მოქმედება . ის შეიცავს ნივთიერებებს, რომლებიც აქტიურად ებრძვიან ბაქტერიებს 
 ხე აბაზანაში  ხაზს უსვამთ თქვენს გამორჩეულობას და ინდივიდუალიზმს . 
 
  იმისათვის, რომ აბაზანაში პარკეტმა და ხის იატაკმა შეინარჩუნოს ფორმა და დიდხანს გემსახუროთ  
 
 მოერიდეთ წყლის გუბეებად დაყენებას იატაკზე. სისველე, რომელიც რჩება სველი ფეხით გავლისას მალე უნდა მოწმინდოთ. 
 გამოიყენეთ სპეციალური ზეთები იატაკზე შესაზელად და გარკვეული დროის ინტერვალებით განაახლეთ ზეთი. ზეთი არა მხოლოდ ლამაზ, ბუნებრივ ეფექტს აძლევს იატაკს, არამედ არ ატარებს წყალს . 
 იატაკი უნდა დააგოს საქმის მცოდნე ხელოსანმა. 
 შხაპის მიღების შემდეგ გამოაღეთ კარები, რათა სწრაფად მოხდეს ტენიანობის შემცირება და აბაზანის კლიმატის სხვა ოთახების კლიმატურ პირობებთან გათანაბრება. 
 
 &amp;nbsp; 
  როგორც ვხედავთ აბაზანაში ხის იატაკი სულაც აღარ არის უტოპია.&amp;nbsp;სწორი დაგეგმარებით და მცირე ყურადღების გამოჩენით, ჩვენი ოცნება ხის აბაზანაზე ახდენადია.  
  მადლობა რომ ჩვენთან ხართ.   
                ]]>
            </content>

                            <updated>2020-03-17T00:30:00+04:00</updated>
                    </entry>

    
    
        <entry>
            <title type="text">პარკეტის ზედაპირის მექანიკური სტრუქტურა</title>
            <id>https://shop.glimtrex.ge/parketis-zedapiris-mekanikuri-struktura</id>
            <link href="https://shop.glimtrex.ge/parketis-zedapiris-mekanikuri-struktura"/>
            <summary type="html">
                <![CDATA[
                
                                            აქ გაიგებთ პარკეტის და ხის იატაკის ზედაპირული მექანიკური დამუშავების შესახებ. ერთად მიმოვიხილოთ ძირითადი სახეები
                                        ]]>
            </summary>
            <content type="html">
                <![CDATA[
                 ხე უნიკალური ბუნებრივი მასალაა. მისი უნიკალურობის ხაზგასმა დამატებით შესაძლებელია პარკეტის ან იატაკის ფიცრის ზედაპირის მექანიკური დამუშავებით. გაგაცნობთ დამუშავების სახეებს: 
   
 
   გლუვი პარკეტი&amp;nbsp;  ყველაზე გავრცელებული ფორმაა, ის მიიღება პარკეტის ან ხის იატაკის მანქანური წესით მოხვეწის დროს მბრუნავი ზუმფარების საშუალებით. პარკეტის ზედაპირი ერთდონიანი და გლუვია. ეს ეფექტი მიიღწევა კლასიკური გერმანული ციკლოვკის შემთხვევაში 
   ნაკეპი   პარკეტი&amp;nbsp;    : ხის ზედაპირი ისე გამოიყურება, თითქოს ხორცსაკეპ მანქანაში იყოს გატარებული. ჰაპტიკა რელიეფურია 
   ხელნახვეწი   პარკეტი&amp;nbsp;    მიიღება შალაშინის საშუალებით. სანამ პარკეტს წაესმევა ლაქი ან ზეთი ხელით ხდება ფიცრების გაშალაშინება. მიზანი არის ის, რომ ხის ზედაპირი არ იყოს თანაბრად გლუვი და ქონდეს ბუნებრივი რელიეფური ფორმები. ჩვენი სამშრიანი პარკეტი მუხა ფაბია სწორედ ამ ტექნოლოგიით არის დამზადებული.&amp;nbsp; 
  ბრაშირებული  პარკეტი&amp;nbsp;  მიიღება პარკეტზე და ხის იატაკზე რკინის ჯაგრისების გადატარებით. ამ პროცესში შედარებით რბილი ფენები იფხიკება ზედაპირიდან და რჩება მყარი ფენები. იქმნება ეფექტი რომ ხის ზედაპირზე წვრილი ძაფები არის მაღლა ამოწეული. განსაკუთრებით ლამაზია ეს ეფექტი როცა ხის ზედაპირს აქვს მდიდარი ხაზოვანება.    
   ნახერხი   პარკეტი&amp;nbsp;    &amp;nbsp;პარკეტის ზედაპირს აშკარად ეტყობა ხერხის კვალი. ზედაპირი დახერხვის შემდეგ განგებ არ მუშავდება დამატებით&amp;nbsp;მექანიკურად და ხდება პირდაპირ დალაქვა ან დაზეთვა.&amp;nbsp; 
  ნაჭიარი  პარკეტი&amp;nbsp;  ხდება იატაკის განგებ დასვრეტა, თითქოს ხეში ჭია ბუდობდა. რაოდენ გასაკვირადაც უნდა მოგვეჩვენოს არის ადამიანთა კატეგორია, რომელსაც სწორედ ეს ეფექტი ხიბლავს.&amp;nbsp;&amp;nbsp; 
 
                ]]>
            </content>

                            <updated>2020-02-11T00:15:00+04:00</updated>
                    </entry>

    
    
        <entry>
            <title type="text">პარკეტისთვის ხომ არ მიგვეხედა?</title>
            <id>https://shop.glimtrex.ge/parketistvis-khom-ar-migvekheda</id>
            <link href="https://shop.glimtrex.ge/parketistvis-khom-ar-migvekheda"/>
            <summary type="html">
                <![CDATA[
                
                                            ლამაზი ჩანახატი იმის შესახებ, რომ პარკეტიც ცოცხალი არსებაა და მასაც ადამიანების დარად სწყურია ყურადღება. ნაწარმოებმა, რომლის ავტორია ნანა თევდორაძე დაიმსახურა პირველი პრიზი კატეგორიაში საუკთესო ჩანახატი. კონკურსი ჩავატარეთ ჟურნალ შინ-თან ერთად
                                        ]]>
            </summary>
            <content type="html">
                <![CDATA[
                  ჯერ ტყეში დგას, ხარბად ითვისებს სუფთა ჰაერიდან ჟანგბადს, ისმენს ჩიტების ჟღურტულსა და ციყვების კამათს. ხან - აწვიმს, ხანაც - ათოვს, თუმცა მაინც ძალიან ბედნიერია, ტყე ხომ მყუდრო სახლი და შინაური გარემოა მისთვის; „შინ“ კი - ყოველთვის მშვიდად და დაცულად გრძნობ თავს.  
   თუმცა, ახლა უკვე მოგონებებად იქცა ეს ყველაფერი, ახლა სხვის მყუდრო ბინას ამშვენებს - თავისას უკვე დიდი ხანია მოსწყვიტეს, ხის ნაცვლად პარკეტი ჰქვია, აღარც აწვიმს და აღარც ათოვს. უკვე შეეგუა, მზის სხივის მაგივრად ნათური  დან წამოსული სვეტი რომ დაჰნათის, დალაგებისას ცოცხის გვერდებში ღიტინსაც ითმენს ხმისამოუღებლად. თანდათან ახალი ოჯახის წევრებსაც მიეჩვია.  
   მათ გაუთავებელ ნაბიჯებს, ავეჯის გადაადგილებას, ფარდაგის მტვერს. ბედმა ერთოთახიან ბინაში ცხოვრება არგუნა. თითქოს ამაში განსაკუთრებული არაფერია, თუმცა სინამდვილეში ასეთი ბინის პარკეტი უფრო დატვირთულია ცხოვრებისეული მოვლენების შეგრძნებებით - ყველაფერი ამ ერთ ოთახში ხდება: წვეულება, კამათი, ღამით ოჯახის ახალი წევრის ატირება, ჩვილის ხოხვა თუ პირველი ნაბიჯები და წაქცევა. ჰოდა, რა გასაკვირია, რომ ეგრეთ წოდებული პარკეტი თანდათან გაცვდა და უკვე ალაგ-ალაგ თუ ეტყობა წლების წინ თხელ ფენად გადასმული ლაქი, უწინდებურად აღარ ლაპლაპებს და აღარც ბზინავს გამოპრანჭული პატარძალივით. სევდა შემოეპარა, სურს, რომ ისევ კარგად გამოიყურებოდეს, თვალს უხარებდეს ახალი ოჯახის წევრებს, რომელთა ყოველდღიური ცხოვრების დინებაც უკვე გაითავისა და საკუთრად მიაჩნია, მათი ყველა საიდუმლო იცის, ყველა ხმამაღლა წარმოთქმული აზრი თუ ოცნება. თუმცა თავად ვერაფერს ამბობს და მოუთმენლად ელოდება, როდის მიხვდებიან მის წუხილს და როდის გაიგონებს ნანატრ ფრაზას:   
  „პარკეტისთვის ხომ არ მიგვეხედა?“  
                ]]>
            </content>

                            <updated>2020-02-10T00:00:00+04:00</updated>
                    </entry>

    
</feed>
